moon on september

ส่งหนัง หรือหนังสือให้กันอ่านไปมาหลายเรื่องแล้ว
เป็นกิจกรรมของกลุ่มเพื่อน ที่ก่อเกิดขึ้นจากความสัมพันธ์ในมัลติพลายล้วนๆ

รู้สึกดี และอยากขอบคุณทุกคนในกลุ่มเลยนะ
ที่ร่วมสร้างเรื่องราวความสัมพันธ์นอกหนังขึ้นมา
ขอบคุณนะ

(* ภาพข้างบนเป็นใบแนบเวียนที่ส่งมากับหนังเรื่อง ME YOU THEM

หนังบราซิลที่มี ภาพ landscape สวยงามอาร์ตมาก )

กลับบ้าน ตจว.หลายวัน จำเป็นต้องหอบมะพร้าวกลับบ้านด้วย และอยากให้น้องเขาได้สวีวี่วีบ้าง  ก่อนหน้าเดินทางหนึ่งวัน เราไปซื้อกระเป๋าใส่น้องหมาแมวที่ JJ

มีลายให้เลือกน้อย ดีที่สุด ขณะนั้น คือลายวัวขาวน้ำตาล  จะให้เอา ลายเสือโคร่ง หรือ เสือดาว มะพร้าวเองก็คงรับไม่ได้ง่ะ กระเป๋าใบนี้ดีตรงที่มีผ้าเปิดปิดด้านข้างด้วย ช่วยกันแมวตื่นเมื่ออยู่แปลกที่   (มีลายหลุยส์ LV ด้วย คนขายบอกน้องๆสนมะ อยู่หลังร้านเดี๋ยวเอามาให้ดู พอดีพี่เอาวางโชว์ไม่ได้จะโดนจับลิขสิทธิ์_ฮ่วย)

ออกเดินทางนั่งมาในรถแคบๆด้วยกัน สองคนหนึ่งตัว ใช้วิธีแวะพักปั๊มให้บ่อยขึ้น เพื่อเบรค พาเดินบ้าง …แวะแรก ร้านกาแฟอเมซอนในปั๊มปตท.บางปะอิน ใช้เฟอร์นิเจอร์ของ OSISU (ดร.สิงห์) ยกชุดเลย _กรี๊ด

คอยให้เข้าๆ ออกๆ  ก็ไม่รู้ว่าแมวคิดไง คิดแทนเอง เออเองไปหมด  ที่แน่ๆ เราเองรับรู้ได้ล่ะว่า ถ้ามะพร้าวเลือกได้ คงชอบที่จะได้นอนอยู่กับที่คุ้นเคย มากกว่าการเดินทางบนรถอย่างแน่นอน

^ แวะอเมซอนตลอด ต้นไม้เยอะดี

หน้าตาเซ็งๆ เมื่อไหร่จะถึงฟร่ะ

เดือนหกเข้าฤดูทำนาแล้ว ที่ตจว.กำลังดำนากัน จรส่งภาพมาให้ดู_ ครื้นเครงดี

ฝนในกรุงเทพฯ  ทำใจยิ้มลำบากเหมือนกัน แม้จะชอบหน้าฝน แต่ฝนที่กรุงเทพ ไม่สนับสนุนชีวิตแบบที่เป็นอยู่ เช่น พอฝนตก รถก็ติด น้ำก็ท่วมขัง ขายของไม่ได้  ป่วยไข้ ข้าวของพาลพากันชื้น  (อย่างทรายแมวดูอมชื้นไม่สะอาด) ฯ

ผ่านมาเกือบสัปดาห์ เราเปื่อยต่อเนื่อง  เหตุเพราะร่างกายไม่แข็งแรง ไม่โทษดินฟ้า นอนเยอะๆกินยาตามสภาพ  ร่างกายเริ่มดีขึ้น วันจันทร์เมื่อกี้ พี่หมีพาเราไปกินของร้อนๆ และเดินเล่นในสวน หลังจากที่นอนหมกในห้องมาหลายวัน ก็ดูเข้าทีเพราะโคตรเบื่อเลย

ไปสวนรถไฟช่วงบ่ายของวัน
เดินแปบเดียวฝนก็ตกลงมา ตกหนักซะด้วย เราหลบฝนใต้อาคารประมาณสิบห้า-ยี่สิบนาที
(ติดกล้องโฮลก้าไปด้วย พร้อมฟิล์มที่ยังเหลือประมาณเกือบสิบ ไปปิดม้วนเรียบร้อยที่นี่ ลุ้นภาพตอนหลบฝน แสงน้อยแต่สีดีใช้ได้)

พอฝนหยุด เราเดินกันต่อรอบใหญ่ๆ
ที่นี่ไม่ใช้ว่า”เฉอะแฉะ” แต่เหมาะกับ “ชุ่มฉ่ำ”  เพราะมันแฉะบนผืนหญ้าเขียวๆ  และสวนแสดงออกนอกหน้าว่าแฮ้ปปี้กับฝนเอามากๆ

ใช้ดิจิตอลซูม น้องกระรอกก็ดูร่าเริงใจ

ใครๆก็ชอบ เช่นเดียวกับพี่คนนี้ ที่อออกมาเดินนวยนาด v

ได้เห็นความสุขของสวนที่ได้จากฝน  ก็พลอยเบิกบานไปด้วย
เก็บรูปต้นไม้ยิ้ม เข้าสต้อกไว้ไม่น้อย

นัดเจอกันกับเพื่อนมัลติพลาย  มีเพื่อนที่คุยกันถูกคอทางเนต ส่งการ์ตูนมาให้อ่าน ส่งหนังมาให้ดู

ไม่เคยเจอกันตัวเป็นๆมาก่อนเลย ครั้งนี้เปิดเผยตัว ตื่นเต้นทีเดียว

ค้างคืนที่ “บางน้อยคอยรัก” แห่งสำนักบูรพาวายุ  (พี่ปุ๊, พี่สมิทธิ, โมโม่, พี่หมี และเรา)

ไปวัดใหญ่ไชยมงคล, วัดพนัญเชิง และวัดไชยวัฒนาราม
คณะรวม 5 คน (นุช เกรียง โอ๋ พี่หมี และเรา)

เพิ่งดูเมื่อวานเป็นครั้งแรก ชอบมาก!

……………….

เราประทับใจ ไดอะล้อค เมื่อวานนี้
จำได้ไม่แม่นนัก แต่อยากบันทึกไว้
……………….

เป็นฉากเจรจาในบ้านของนายกญี่ปุ่น โดยทางคู่เจรจาการค้าฝ่ายอเมริกา บุกมาคุยแบบส่วนตัวกับนายกญี่ปุ่น หลังจากถูกปฏิเสธข้อตกลงการค้าระหว่างประเทศในที่ประชุมทางการ (นายกไม่ได้เข้า เป็นพวกรัฐมนตรีเข้าประชุม)

ตามข้อตกลง ญี่ปุ่นจำเป็นต้องปฏิเสธ เพราะญี่ปุ่นเสียผลประโยชน์ด้านสินค้าเกษตร แม้อเมริกาจะอ้างผลประโยชน์ทางการค้าข้ออื่นๆ
นายกตอบปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมา ทางอเมริกาเริ่มตึง ขึ้นเสียงอ้างถึงความสัมพันธ์ระหว่างประเทศขึ้นมา

………………..

นายกมือใหม่ :  “คงเพราะเมื่อก่อนผมเคยเป็นครูโรงเรียนประถมน่ะครับ
เวลาที่นักเรียนทะเลาะกัน ผมจะให้พวกเขาต่างฝ่ายต่างพูดสิ่งที่ตัวเองคิด พูดออกมาแบบตรงไปตรงมาและเต็มที่
เพราะเวลาที่เราได้ พูดและฟัง แต่ละฝ่ายกันให้มากขึ้น…”

ผู้ช่วยฝ่ายนายก พูดแทรกมาว่า: “ก็จะทำให้เราเข้าใจกันมากขึ้น สินะครัับ”

นายกมือใหม่ : “เปล่าหรอกครับ………..แรกสุด จะทำให้เราเห็นความแตกต่างกันมากขึ้นต่างหากครับ “
“เราจะเข้าใจว่า เราต่างกัน เราไม่ได้คิดเหมือนกันหมด
เพราะเมื่อตระหนักว่า ความคิดแตกต่างกัน เราก็จะไม่คิดแทนอีกฝ่ายแบบที่ตัวเองคิด ไม่โกรธอีกฝ่ายที่ไม่ทำอย่างนั้นอย่างนี้ อย่างที่ตัวเองคิด”

“ข้อตกลงการค้าข้อ 13 ในครั้งนี้ ผมในฐานะนายกของประชาชนญี่ปุ่นจำเป็นต้องปฏิเสธจริงๆครับ
เพียงแต่ว่า ผมก็ยังอยากฟังสิ่งที่คุณxx คิดต่างกันเกี่ยวกับเรื่องนี้
ต่อไป ขอให้เรามีโอกาส พูดคุยเรื่องนี้ กันอย่างเต็มที่อีกนะครับ”

……………….

……………….

……………….

นึกถึงบทพูดในซีรีส์ญี่ปุ่น เรื่อง “สูตรรักข้าวห่อไข่” ที่พูดถึง การได้กินรูตรงกลางของโดนัท

ชอบ เคยจดไดอะล้อคนั้นใส่สมุดไว้เลย

เราว่า ละครญี่ปุ่น มักจะให้ความสำคัญกับเรื่องบทพูด
จะไม่ค่อยเห็นเท่าไหร่ในละครไทย ที่เน้นการแสดงมากกว่า

จาก ความเดิมตอนที่แล้ว
โปสการ์ดของเพื่อนแก๊งเหมียว เดินทางมาถึงมือแล้ว
อ่านเพลินเลย

ขอบคุณทุกคน รู้สึกดีจริงๆ
ไม่เยอะ แต่มาครบทั้ง เหนือ กลาง อีสาน ใต้
มีเพื่อนใหม่ ทั้งนังลาย ปิ่นโต มาลี เมฆ ฯ

.

ชอบๆ
เหมียวโคจะโปสการ์ดไปหาในเร็ววัน
ขอบคุณค่า

สงกรานต์ไปแล้ว  อะไรต่างๆที่หนักอึ้ง ผ่านไปมากมาย

จะทำงานให้หนักขึ้นช่วยชาติละกันเน้อ

.

ปล. เหมียวโคฯ ภูมิใจท่านนายก a big seat มากเลยงานนี้