moon on september

A blog of somebody @ La moon gallery shop

จิตอำไพที่รัก

with 2 comments

กำลังอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง นึกถึงจนเข้าขั้นคิดถึงขึ้นมา  อาจจะเพราะ แกเป็นเพื่อนคนเดียวของฉัน ที่ชอบอ่านวรรณกรรมเพื่อชีวิต และแนะนำให้ฉันรู้จัก ชาติ กอบจิตติ ก็ได้มั้ง

เอาเป็นว่าจริงแท้แน่นอน คือ ฉันอ่านแล้วคิดถึง  จนต้องเขียนจดหมายมาหานี่แหละ

“จดหมายจากนักเขียนหนุ่ม” เป็นหนังสือที่รวบรวมจดหมายของ นักเขียนกนกพงษ์เขียนถึงเพื่อนนักเขียนของเขา จดหมายหลายๆฉบับนั้น แสดงถึงทัศนะคติของกนกพงษ์ต่อชีวิตนักเขียน วงการนักเขียน และวรรณกรรม หนังสือเล่มนี้รวบรวมขึ้นมา เหตุหนึ่งเพราะ เขาเสียชีวิตไปแล้วเมื่อต้นปี 2549

แกอาจเคยได้ยินชื่อเขามาบ้าง เพราะเขาเป็นนักเขียนรางวัลซีไรท์ ปี 2539 จากหนังสือ  “แผ่นดินอื่น”

ฉันไม่เคยอ่าน “แผ่นดินอื่น”  ไม่รู้จักผ่านทางนั้นเลยสักนิด แต่จากการอ่านเล่มนี้ ฉันขออธิบายว่า กนกพงษ์เป็นคนที่น่าสนใจมาก!  เขาเป็นนักเขียนที่มุ่งมั่น เดินบนทางของการเป็นนักเขียน แบบสมัยก่อน (อุดมการ์ณ์นิยม อุดันการ์ณหอมหวาน:) ) กับแนววรรณกรรมเพื่อชีวิต  ในสมัยที่ไม่ใช่กระแสหลักของสังคมอีกแล้ว  ฉันคิดว่าจางไปกับ “เวลา” ซึ่งนับเป็น หลังยุคทองของชาติ กอบจิตติ และหมุดหมายที่ชัดๆก็คือ ช่วงปีที่ ปราบดา หยุ่นได้ซีไรท์ นั่นแหละ


ฉันแว่บขึ้นมาว่า คนอย่างนี้ ยังมีอยู่

ย้ำอีกครั้ง ฉันไม่เคยอ่านงานเขียนเขาเลย (จากนี้ สนใจจะหามาอ่าน) พลิกแรกที่พบ จดหมายจากนักเขียนหนุ่ม ชอบใจจนอดไม่ซื้อมาอ่านต่อไม่ได้ เพราะ จดหมายหลายฉบับแสดงถึงความสับสน ปน มุ่งมั่น ในการทำงานเขียนแบบถวายตัว (ชีวิตนี้เพื่อศิลปะ) และมีบทวิพากษ์ วิจารณ์ถึงหนังสือต่างๆ ว่าชอบไม่ชอบ ตรงไปตรงมา พยายามเข้าใจตัวเอง และถ่อมตน!

เขาไม่ใช่ภาพ ของศิลปินอย่างปัจจุบัน ที่มีความหายว่า ทำงานตามอารมณ์ ไร้วินัยนะ เขาโคดมีวินัย!

ฉันยังอ่านไม่จบ ไม่ขอพูดมาก  ถ้าได้แวะมาเมืองไทย พิจารณาด้วยนะ แต่เขียนมาขนาดนี้ อยากจะพูดถึงขั้นว่า ต้องช่วยอ่านหน่อย ความคิดเห็นของกนกพงษ์หลายต่อหลายอัน สร้างคำถามในใจฉันไม่น้อยเลย … อยากคุยกับแกน่ะ
หรือถ้ารู้จักเขาแล้ว อย่าลืมเล่าให้ฉันฟังด้วยนะ ว่า คิดยังไง

เวลาช่วยพิสูจน์ อะไรหลายๆอย่าง บางอย่างเปลี่ยนไป บางอย่างยังคงอยู่

ฉันอ่านงานชาติ กอบจิตติ ยังคงสะเทือนใจทุกครั้ง

รัก
แสงเดือน

Advertisements

Written by เดือนฟ้า

มีนาคม 4, 2009 ที่ 8:08 am

เขียนใน หนังสือ

2 Responses

Subscribe to comments with RSS.

  1. กลับมาขอนแก่นแล้ว แต่วุ่นวายกับชีวิตมากอยู่ ปั่นงานแปลที่ต้องส่งสิ้นเดือนนี้เลยยังไม่ได้ติดต่อแกเลย วันนี้ตื่นแต่เช้าหน่อย เลยมานั่งเช็คดูอะไรๆ เห็นหัวข้อที่แกตั้งชื้อ ฉันขนลุกทั้งตัวเลย ปลาบปลื้มจัดน่ะ จริงๆนะ

    กนกพงศ์นี่ฉันได้ยินชื่อเขาตั้งแต่ตอนที่เรื่องสั้นเขาได้ลงพิมพ์ใน ช่อการะเกด ได้รางวัลประดับช่อทำนองนั้น ตอนนั้นฉันอยู่ประมาณ มอห้า มอหก แต่พอย้ายมาเรียนที่ กทม ก็มัวแต่สับสนกับตัวเองจนใส่ใจโลกรอบตัวน้อยลง แล้วไปอยู่ในกลุ่มที่อ่านหนังสือแนวเบากว่านี้มาก เลยไม่ได้ติดตามงานของนักเขียนไทยคนใดต่อเลย
    ฉันจึงต้องขอบอกว่าไม่รู้จักเขา ได้ยินชื่อเขาอีกทีก็รู้ว่าเสียแล้วนั่นหล่ะ ก็ยังได้สวดมนต์แผ่เมตตาให้เขาอยู่เลย แกแนะนำมาก็ดีแล้ว เดี๋ยวไปอ่านเลย แล้วเดี๋ยวไปซื้อซิมโทรศัพท์ด้วย แล้วเดี๋ยวคุยกัน

    รักและระลึกถึงแกเสมอเช่นกัน
    อ้อ

    jitampai

    มีนาคม 13, 2009 at 1:59 am

  2. รอเลย
    จะกลับบ้านก่อนสงกรานต์
    หวังว่าจะได้เจอกัน สักนิดก็ยังดี
    ส้มตำนะ

    เดือนฟ้า

    มีนาคม 13, 2009 at 3:32 pm


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: