moon on september

A blog of somebody @ La moon gallery shop

Slowness (1)

leave a comment »

ราวสิบปีก่อน ฉันเคยแปลบทความหนึ่งไว้ โดยเผยแพร่ทางเวบส่วนตัว ในสมัยที่geocitiesเป็นเวบแจกพท.ฟรีแรกๆ  เวลาผ่านไป geocities หายไป ข้อมูลในเครื่องก็หายไปด้วย

ไม่กี่เดือนมานี้ ฉันได้กลับไปนั่งเล่นบนโต๊ะทำงานรกๆเก่าๆในห้อง, บ้านที่ต่างจังหวัด และพบว่าตัวเองเคยปริ้นท์บทความที่ว่าลงกระดาษเก็บไว้ ได้อ่านอีกรอบ บทความนี้ก็ยังไม่เชยนัก คงพอเป็นประโยชน์ได้สำหรับคนอื่นๆ

จึงทยอยพิมพ์อย่างช้าๆอีกครั้ง

Slowness, Slowly (improving) Vision

by Tod Williams Billie Tsien http://www.twbta.com

บทความจาก 2G issue n.9 1999

แสงเดือน แปล

——————————

มีความสัมพันธ์อย่างลับๆระหว่าง ความช้ากับการจดจำ และระหว่างความเร็วกับการลืม

ลองพิจารณาจากเหตุการ์ณทั่วๆไปดังนี้:

ชายคนหนึ่งกำลังเดินอยู่บนถนน ในเวลาเดียวกันนั้น เขาพยายามนึกอะไรสักอย่างขึ้นมา

แต่กลับจำมันไม่ค่อยได้ โดยอัตโนมัติเขาก็จะลดความเร็วของการก้าวเท้าให้เดินช้าลง,

เช่นเดียวกัน ชายอีกคนหนึ่งผู้ซึ่งต้องการจะลืมเลือนบางสิ่งบางอย่างไป เขาจะเร่งเดินให้เร็วขึ้น

ราวกับว่าเขาจะพยายามเพิ่มระยะห่างระหว่างเขากับสิ่งที่ต้องการลืม…

Slowness, Milan Kundera, 2537

——————————

ความแช่มช้า (Slowness)

เมื่อเร็วๆนี้ เราพบว่าบริษัท Faber Castell กำลังจะเลิกผลิตไส้ดินสอเบอร์ F โดยให้เหตุผลว่า ปัจจุบันคนใช้มันน้อยลงมาก นั่นคือสิ่งที่สูญหายไปล่าสุด และดูเหมือนว่ามันเกิดขึ้นแล้วเกิดขึ้นอีก เมื่อปี1993 บริษัท Dietzgen แจ้งเราว่า เหลือเทมเพลทตัวอักษร (lettering template) และ เทมเพลทใช้วาดรูปรา่งต่างๆ (shape template) ที่ค้างสต้อคอยู่ไม่มาก หลังจากจะไม่ผลิตอีกแล้ว

ปรากฏการณ์ที่ให้เราพบเห็นได้บ่อยๆ และจะบ่อยขึ้นอีกคือ การเลิกผลิตอุปกรณ์สำหรับเขียนแบบด้วยมือ (ขอเรียกต่อไปว่าเครื่อง+มือ*ผู้แปล) มันเป็นความรู้สึกที่แปลกๆ เหมือนกระแสน้ำที่พัดพาไปตามวันเวลา แล้วได้พัดเอาความเป็นครอบครัวใกล้ชิดให้จมหายไปอย่างช้าๆ

ในอเมริกาการปฏิบัติและฝึกฝนทางสถาปัตยกรรมเปลี่ยนมาใช้คอมพิวเตอร์ คำว่า “ประสิทธิภาพที่รวดเร็ว” คือสิ่งแรกที่สำนักงานออกแบบล้วนต้องการ, ในโรงเรียนสอนด้านการออกแบบก็นิยม และเชิดชูอย่างมากกับความรวดเร็วที่น่าตกใจของคอมพิวเตอร์ ในการสร้างสรรค์รูปทรงและที่ว่างที่มีความซับซ้อน

เครื่อง+มือกำลังจะสูญหายไป……

แด่ความเศร้าจากการกำลังจะจากไปของเครื่อง+มือ ถ้อยแถลงเงียบๆนี้จะช่วยอธิบายถึง “ความช้า”มิได้เป็นความต้องการต่อต้านคอมพิวเตอร์แต่อย่างใด หากมันคือการพยายามทำความเข้าใจให้เห็นถึงความสำคัญของ “ความช้า” เราเขียนบทความนี้เพื่อแสดงถึงความปรารถนาใน “ความช้า”ซึ่งเหมือนกำลังถูกทำให้จางหายไปจากสังคม

วิถีแห่งความแช่มช้า (Slowness of Method)

ความต้องการของเราคือยังคงใช้เครื่อง+มือ แม้ว่าจะเอาคอมพิวเตอร์มาใช้ก็ตาม เราคิดว่ามันเป็นเรื่องของการเชื่อมประสานกันกับร่างกาย เพราะอาคารเองยังคงถูกสร้างด้วยมือ ดูเหมือนว่ามือนั่นแหละที่จะรู้ว่ามือสามารถทำอะไรได้ดี ขณะที่มือเคลื่อนไหว เรามีเวลาคิดและสังเกตการกระทำของมันเขียนโดยใช้ดินสอและหมึก บนกระดาษร่าง หรือบนการะดาษไข เมื่อเราต้องการจะแก้ไขแบบ เราจะใช้ยางลบกับแผ่นกันยางลบมาลบอย่างประณีต โดยต้องอาศัยความอดทนจากความยุ่งยาก จากนั้นก็กลับมาเขียนแก้ลงไปใหม่ แล้วเอาเข้าที่ประชุมแบบ เพื่อผ่านความเห็นชอบ ฉะนั้นการตัดสินใจควรทำอย่างช้าๆ หลังจากได้ไตรตรอง คิดทบทวนแล้ว

เรามักจะเอาชั้นที่ใช้วางแบบที่เสร็จแล้ว กับแบบที่ยังไม่เสร็จมาวางใกล้ๆกัน เพื่อให้โครงการทั้งหมดสามารถพิจารณาตรวจดูได้ง่าย กายภาพของการทำงานเห็นได้ถึงร่องรอยงานที่ทำผ่านไปแล้ว จากแบบที่ดูสกปรก มาจากการทำงานที่ข้ามผ่านความหนักหนาสาหัสและความสุขใจ

“We see the history of presence of our hand” นี่คือกระบวนการผ่านมือ สัมผัสได้ถึงความจริงของชีวิต และความจริงของงานก่อสร้าง

กระบวนการจากแบบดังกล่าว จะเป็นหนทางให้เราเข้าใจโครงการนั้นๆได้สมบูรณ์และครอบคลุม เราพยายามให้อาคารที่เราออกแบบ ลุถึงความเป็นเอกภาพและความรู้สึกถึงองค์รวม การโฟกัสบนจอคอมพิวเตอร์รู้สึกได้ถึงการแยกส่วน ถ้ามีการปรับแก้ไขแบบเกิดขึ้น เมื่อพิมพ์แบบออกมา ปัญหาคือแบบที่พิมพ์ออกมามันสะอาดเกินไป ไม่สามารถมองเห็นได้ถึงร่องรอยของการแก้ไข ไม่สามารถเห็นได้ถึงอดีตของการพัฒนาไอเดียและความคิดนั้นๆ

สิ่งสำคัญนำไปสู่คำว่า องค์รวม คือ ความเข้าใจถึงการพัฒนาของไอเดียและความคิด

เราทำงานร่วมกัน คน12คนใน1ห้อง โดยปราศจากการจัดแยกแผนก เราคาดหมายให้ช่วยเหลือกันและกัน เมื่อไรหรืออย่างไรก็ตามเมื่อมีคนต้องการ ไม่มีการแยกแผนกเป็นแผนกออกแบบ, แผนกโปรดักชั่น หรือแผนกทำโมเดล สถาปนิกทุกคนต้องทำงานเอกสาร, หนังสือสัญญา, ใบเสร็จต่างๆ รวมถึงเขียนจดหมายติดต่อ เราไม่มีเลขาณุการ โทรศัพท์จะถูกรับโดยใครก็ได้ที่มีความอดทนต่อเสียงนั้นน้อยที่สุด เพราะแต่ละคนต้องเป็น generalist แต่ละคนต้องเรียนรู้งานทุกด้านของออฟฟิส เราขอให้เขาเปลี่ยนความคิดเกี่ยวกับการทำงานแต่เพียงเฉพาะทาง เฉพาะด้านออกไป เราเชื่อประสิทธิภาพการทำงานแบบ general ต่อองค์รวมมากกว่า

ทุกคนจะทราบว่าอะไรเกิดขึ้นกับออฟฟิส ถ้ามีปัญหา, มันจะถูกแชร์ได้ง่ายทันที การดำเนินไปของสตูดิโอต้องมีความร่วมมือช่วยเหลือ จากธรรมชาติ(ความแตกต่าง)ของสมาชิกแต่ละคน ดังนั้นวิธีทางการทำงานจึงปล่อยให้เรารับประสบการณ์ของความแช่มช้า เครื่องมือต่างๆถูกเชื่อมประสาน กับความสามารถช้าๆจากการทำงานของมือ ผ่านความคิดไปสู่เป้าหมายปลายทาง; การทำงานแบบ generalization หมายความว่า ออฟฟิสไม่ทำงานให้ได้ประสิทธิภาพงานแบบเครื่องจักร แต่จะหลวมๆ อิสระเป็นประสิทธิภาพงานแบบครอบครัว วิถีทางของความแช่มช้าจะช่วยปล่อยให้เรามีชีวิตและเติบโต

เราคิดว่านี่เป็นการอยู่ร่วมกันที่ดีของมนุษย์ในสังคมจริง

…ติดตามต่อครั้งหน้า…

Written by เดือนฟ้า

มิถุนายน 21, 2010 ที่ 8:14 pm

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: